Roze orchidee

Ik moest gaan werken. Dat is altijd een hectisch moment voor mij. Waar ik vroeger altijd punctueel en veel te vroeg was ben ik dat nu nog steeds maar dan anders. Lekker vaag, zul je denken.

Vroeger als ik weg moest zat ik meestal 10 minuten thuis op de stoel te wachten tot het daadwerkelijk tijd was. Ik was al klaar, had alles ingepakt, stel je voor zou ik toch te laat komen?

Tot Ik me zo had gehaast en ruim een kwartier moest wachten op de trein, die nog eens netjes op tijd kwam. Waarom doe ik mijzelf dit aan? Op tijd komen is een goede zaak, maar er bestaat wel zoiets als overdrijven. Ik heb mijzelf toen aangeleerd om mijn jas pas aan te doen 1 minuut voordat ik weg moet. Dat mijn tas al eerder is ingepakt is geen probleem maar die 10 minuten die ik normaal aan wachttijd had, kan ik beter gebruiken. In plaats van een kwartier te vroeg ben ik nu 10 minuten te vroeg op het station. Toch weer 5 minuten winst.

 

Er is nog een reden die er voor zorgt dat het moment voor vertrek hectisch wordt, ik heb mijn passie om te schrijven weer opgepakt. Dat betekend dat ik nu 5 verhaallijnen heb waar 2 mijn favoriet  van zijn. Ik weet niet zo goed welke richting ik op wil.

Ik zou een psychische thriller willen schrijven maar ik ben daar veel te lief voor. Ik wordt al bang van uitzendingen van Criminal Minds een serie die ik vroeger elke week keek maar een paar jaar geleden na veel nachtmerries van mijn netvlies heb verbannen. Nee een psychische thriller is het toch niet. Maar ik wil met mijn schrijven wel in jou hoofd kruipen en jou in de war brengen en op het verkeerde been zetten. Ik wil dat jij je bevind in een wereld vol tegenstellingen, dat jij een liefdesverhaal leest en aan het einde van het boek realiseert dat het verhaal gebaseerd is op haat.

Ik heb een soort romantische misdaadroman bedacht. Een verhaal met moord, intriges en liefde. Ik vind het boeiend maar boeit het jou?

Of mijn andere verhaal een liefdesverhaal, zijn er al niet genoeg chicklits, waarvan kan mijn verhaal zich onderscheiden? Ik wil namelijk apart zijn.

Daarnaast wil ik in mijn verhalen God eren. Maar hoe rijm ik dat in een verhaal met moord en intriges?

Het wordt overigens een verhaal die zowel interessant is voor christenen als niet christenen. Dus ik zal je niet proberen te bekeren mocht je daar bang voor zijn.

Maar mijn verhaal zal wel een verhaal zijn met moraal, het zal geen doelloos verhaal zijn. Ik geloof namelijk dat alles een doel heeft en wil niet tig bladzijdes van een boek vullen met een doelloos verhaal wat na het lezen in de prullenbak verdwijnt. Ik wil dat je er over kan praten, dat het je stof geeft tot nadenken.

Maar nu dwaal ik af, één van mijn grootste valkuilen, omdat mijn hoofd niet stil staat.

Ik ben dus weer begonnen met schrijven, mijn passie. Wat ik alleen wel erg moeilijk vind is stoppen. Schrijven is een verslaving. Hoe meer ik doe, hoe meer ik wil, hoe langer ik bezig ben hoe dieper ik in het verhaal kom en dan wil ik niet dat de tijd zo snel gaat. Dan wil ik niet dat ik de laptop moet sluiten om snel naar mijn werk te vertrekken.

Het is een diepverlangen om schrijven mijn werk te maken. Maar dan moet ik publiek hebben en het liefst nog een bestseller. Ik romantiseer dat wel, dagen lang mogen schrijven als beroep, een eigen stijl hebben die mensen aangrijpt en een bestseller creëren die mij plaatst tussen al mijn literaire helden.

 

In ieder geval was het weer zo’n hectisch moment. Ik had mijn fiets al buiten staan, mijn laptop met moeite gesloten en mijn jas al aangedaan. Ik keek op mijn telefoon, weer veel te vroeg, leer ik het dan nooit? Ik kan maar beter warm binnen blijven dan buiten in de regen en de kou. Ik keek uit het raam en verwonderde mij ineens over dat wat ik zag in de vensterbank. Mijn orchidee.

Mijn roze orchidee. Hij staat al dagen in bloei en dat had ik al wel gezien, leuk dacht ik en ik ging verder met mijn bezigheden maar dit keer was anders. Ik had toch niks te doen dan te wachten en ik aanschouwde de orchidee op mijn vensterbank. Wat een prachtige plant. Wat een mooie kleur. Ineens ging er een lampje bij mij branden. Waarom gun ik mijzelf niet de tijd om te genieten van de ‘kleine’ dingen in het leven zoals deze prachtig bloeiende orchidee? Waarom aanschouw ik de orchidee niet en bewonder ik de mooie plant op mijn vensterbank niet? Waarom lijkt het zinvoller om die paar minuten die ik langer binnen blijf door te brengen op een stoel met facebook? Is het niet beter als ik de schoonheid van de natuur aanschouw. Vergeten wij mensen niet stil te staan bij de schoonheid die de wereld ons aanbied. Zijn wij niet veel te druk tegenwoordig?

De orchidee gaf mij het besef terug dat het juist de kleine dingen zijn die het leven zoveel kleur geven en het niet nodig is om te streven naar de grote dingen. Geluk zit niet in wat je bereikt, geluk zit in jezelf. Rijkdom is iets wat je op papier hebt maar met een faillissement ben je alles kwijt. Innerlijke rijkdom is iets wat altijd met je mee zal gaan.

 

Mindful, dat is wat ik meer wil zijn.

Leven in het hier en nu. Misschien wordt dat wel het thema van mijn volgende blog. Wie weet, ik laat het aan dat moment over om het te beslissen.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s